Dziś muszę się zastanowić czy bardziej 

nienawidzę Ciebie, czy siebie ...

 Myślisz, że przez coś już przeszłaś, przekroczyłaś most, zakończyłaś rozdział, zapomniałaś. A wystarczy moment, minuta zeby plastik, który uwiera Cię od środka zaczął znów rozrywać każdy narząd. 

Mimo, że zakopałaś go tak głęboko, w najodleglejszym zakamarku duszy, czujesz jak się szarpie i próbuję znów wydostać na powierzchnię.

Tak naprawde to wszystko tylko CI sie wydawalo to zapomnienie,cholerne zapomnienie,

ktorego tak pragniesz.

 A ty po prostu siedzisz, wpatrujesz się w ścianę i z całych sił zaciskasz oczy, żeby 

nie patrzeć, nie myśleć - żeby NIE WRÓCIŁ.

 A to i tak wraca, więc tęsknisz, za każdym głosem, każdym muśnięciem, za każdą kłótnią, za każdą łzą, 

za każdą pozłacaną sekundą.

 Siedzisz i tęsknisz.

 A ile można tak siedzieć?